Home » Δημοσιεύσεις - Άρθρα » Εκφασισμός μέρους της νεολαίας
Φεβ
06

Επειδή αρνούμαι σταθερά να αποκτήσω ηλεκτρονική «παρέα», αποφάσισα να κοινοποιήσω κάποιες σκέψεις μου σε πραγματικούς φίλους, αναφορικά με τα πρόσφατα  γεγονότα. Με αφορμή την «ηρωική» εξέγερση της νεολαίας μας σε όλες τις μεγάλες πόλεις στη μνήμη Γρηγορόπουλου, έγιναν ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές καταστημάτων, στέλνοντας στην ανεργία εκατοντάδες χειμαζόμενους μικροεπαγγελματίες και εργατοϋπάλληλους, ευτυχώς δίχως νεκρούς αυτή τη φορά. Εντελώς «συμπτωματικά» συνέπεσε με την απεργία πείνας του Ρωμανού, προκειμένου να διεκδικήσει ελευθερία δράσης ώστε να χρηματοδοτήσει τα κοινωφελή έργα των «πυρήνων της φωτιάς» με τις εισπράξεις των «απαλλοτριώσεων» από τις τράπεζες. Τα τελευταία χρόνια οι βανδαλισμοί έχουν καθιερωθεί σαν αναπόσπαστος επίλογος κάθε μαζικής εκδήλωσης, με πιο τραγικό παράδειγμα τον εμπρησμό της Marfin από αγωνιστές της ίδιας ιδεολογίας. Έκαψαν ζωντανούς τρεις εργαζόμενους και κατάστρεψαν ένα διατηρητέο κτίριο που στέγαζε, εκτός της Marfin, δυο πολιτιστικά στολίδια της Αθήνας (Απόλλων και Αττικόν) και ένα μεγάλο κατάστημα (Costa Boda) που όλα μαζί δίνανε ψωμί σε περισσότερες από εκατό οικογένειες.

Καθημερινά βιώνουμε σε όλα τα επίπεδα ένα γενικό κλίμα αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Κάποιοι πολιτικοί θεωρούν δικαίωμά τους να περιφρονούν τους νόμους που οι ίδιοι θεσπίζουν. Κάποιοι ιθύνοντες πλουτίζουν σε βάρος του Δημοσίου. Κάποιοι μεγαλόσχημοι αρνούνται τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Η διαφθορά έχει εξαπλωθεί προς τη βάση σχηματίζοντας πυραμίδα. Ζούμε τη χρεωκοπία και τις οδυνηρές συνέπειές της, την ανεργία και την ανθρωπιστική κρίση. Δυναμικές  μειοψηφίες θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να επιβάλουν τις απόψεις τους δια της βίας. Κατ’ ευφημισμόν φοιτητές εισβάλουν στην σύγκλητο του Πανεπιστημίου και προπηλακίζουν τον Πρύτανη. Το μακρύ χέρι κάποιων κομμάτων στα Πανεπιστήμια και στα Σχολεία, πραγματοποιεί καταλήψεις με μια χούφτα ανεγκέφαλους εκτελεστές, ερήμην της μεγάλης πλειοψηφίας φοιτητών και μαθητών. Κάποιοι «δημοκράτες» σταματούν την παρουσίαση ενός βιβλίου επειδή δεν τους αρέσει ο συγγραφέας. «Φίλαθλοι» ποδοσφαιρικών ομάδων σπάνε ότι βρουν μπροστά τους και μαχαιρώνουν οπαδούς αντιπάλων ομάδων. Η Αριστερά που είχε στο παρελθόν πρωτοστατήσει σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες, έχει εκχωρήσει στην άκρα Δεξιά κάθε τι που σχετίζεται με τον πατριωτισμό, την ιστορία, τη γλώσσα και τις παραδόσεις μας, θεωρώντας την υπεράσπισή τους αντιδραστική παρέκκλιση. Οι Χρυσαυγίτες, έχοντας αποθρασυνθεί από την ανοχή προς την ανομία, μπήκαν κι αυτοί στο χορό. Βρίζουν και ξυλοκοπούν μετανάστες, εκθειάζουν τους ναζήδες που κατέστρεψαν την πατρίδα μας και άρχισαν ήδη τις δολοφονίες.

Θα προσπαθήσω να εμβαθύνω στις αιτίες της νοσηρότητας και να εκτιμήσω τα επακόλουθά της. Κατά την άποψή μου το κακό ξεκινάει από τη μεταπολίτευση. Όλα τα κόμματα επιδόθηκαν στη δημαγωγία. Θώπευσαν υπερβολικά την απωθημένη δίψα των πολιτών για δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες, παραλείποντας να τονίσουν τις δημοκρατικές υποχρεώσεις του υπεύθυνου πολίτη. Η Δημοκρατία είναι το πιο ευαίσθητο πολίτευμα, κρύβει μέσα της την αυτοαναίρεσή της, όντας υποχρεωμένη να σέβεται τα δικαιώματα και το φρόνημα των εχθρών της. Εκ προοιμίου θα δώσω άφεση αμαρτιών στο κομμάτι της νεολαίας που έχει πάρει λάθος δρόμο, επειδή πιστεύω πως για όλα φταίνε οι προηγούμενες γενιές, χωρίς να εξαιρώ τη δική μας. Ιδιαίτερο μερίδιο ευθύνης έχουν κάποιοι που καμαρώνουν πως είναι «προοδευτικοί» και «κουλτουριάρηδες». Είναι συνήθως κάτοικοι των μεγάλων πόλεων,  επιστήμονες, ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι, βιοτέχνες, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Οι παλιότεροι ζήσαμε σε ανελεύθερα καθεστώτα, με πετσοκομμένα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και ατομικά δικαιώματα. Ακόμα χειρότερα, η γενιά του Πολυτεχνείου ωρίμασε μέσα στην επτάχρονη δικτατορία. Μόλις αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία, κάποιοι από εμάς στερημένοι από την καταπάτηση των αξιών της, πέσαμε στο άλλο άκρο, στην υπερβολή, στην ύβρη όπως τη λέγανε οι πρόγονοί μας. Διαστρεβλώσαμε την έννοιά της, αποκαθηλώσαμε στην πράξη όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς και γλιστρήσαμε στην ασυδοσία. Για να περιφρουρήσουμε τα αγαθά της ελευθερίας και των πολιτικών δικαιωμάτων ώστε να μην ξαναπεράσουν τα παιδιά μας όσα ζήσαμε εμείς, τους δώσαμε λάθος μηνύματα. Ξεχάσαμε να τους επισημάνουμε πως αν οι ελευθερία μας δεν σταματά εκεί που παραβιάζει την ελευθερία και τα δικαιώματα του άλλου εγκαθιστούμε το νόμο της ζούγκλας, από τον οποίο κερδισμένοι βγαίνουν μόνο οι πολλοί ισχυροί. Έτσι άρχισε να αναδύεται ο φασίστας που καραδοκούσε μέσα στα γονίδια από τον πρωτόγονο άνθρωπο, όπως ξαναβγήκε στη χιτλερική Γερμανία πριν ογδόντα χρόνια. Η σταδιακή αφύπνιση του θηρίου επιταχύνθηκε από την πλαστή ευημερία των δανεικών, που δημιούργησε μια ψευδαίσθηση ισχύος και έπαρσης. H αλαζονεία αυτή πέρασε στα παιδιά. Μέρος της νεολαίας δεν σέβεται τίποτα, επειδή έτσι διαπαιδαγωγήθηκε από τους γονείς και τους δασκάλους της. Δεν σταματάει στην περιφρόνηση των αγαθών που τους προσφέρθηκαν αφειδώς και χωρίς όρους. Περιφρονούν την ίδια την εργασία, αφού τα έχουν όλα χωρίς να μοχθήσουν. Οι άνθρωποι της δουλειάς θεωρούνται δεύτερης κατηγορίας, επειδή η οικονομική δυσπραγία δεν τους επιτρέπει την έπαρση που περισσεύει στους δικούς τους.

Το πιο  χαρακτηριστικό σύμπτωμα του φασισμού είναι η παντελής έλλειψη σεβασμού. Η ασέβεια έγινε της μόδας και είναι επικίνδυνα  μεταδοτική. Ξεκινάνε από πταίσματα, όπως να κάθονται στο μετρό με απλωμένη την αρίδα τους στο άδειο μπροστινό κάθισμα, ή να είναι προσηλωμένοι στο tablet τους για να μην δουν τον ανήμπορο που κάθεται μπροστά τους και αναγκαστούν από ντροπή να του παραχωρήσουν τη θέση τους. Αδιαφορούν για την ξένη περιουσία και ρυπαίνουν ανενδοίαστα την όψη των πόλεων και των μέσων της συγκοινωνίας, κακοποιώντας την αισθητική μας. Τρομοκρατούν τις μαθητικές και πανεπιστημιακές κοινότητες και ξυλοκοπούν κάθε συνομήλικό τους που τολμάει να εκφράσει νηφάλια άποψη. Προχωρούνε στην περιφρόνηση της δημόσιας περιουσίας που σχηματίστηκε με αμέτρητες δυσκολίες από το υστέρημα των πολιτών. Καταστρέφουν τα πεζοδρόμια, τα σιντριβάνια, τα γλυπτά, τις στάσεις των λεωφορείων. Ερημοποιούν τους εμπορικούς δρόμους σπάζοντας, καίγοντας και πλιατσικολογώντας το βιός βιοπαλαιστών. Τέλος η ασέβεια δεν έχει πια κανένα όριο και φτάνει πολύ γρήγορα στην περιφρόνηση της ίδιας της ανθρώπινης ζωής, όπως στην περίπτωση της Marfin. Θα μπορούσα να δεχτώ πως το συγκεκριμένο έγκλημα ήταν «εξ αμελείας», αν υπήρχε ίχνος μεταμέλειας. Από τις τύψεις, να συντρίψει κάποιον από τους δράστες και να τον οδηγήσει στην ομολογία. Αντίθετα, έχουμε να κάνουμε με πωρωμένους εγκληματίες, που δεν ένοιωσαν την ανάγκη έστω για μια ανώνυμη συγνώμη.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι, πιο μέλλον διαγράφεται για αυτά τα παιδιά, πως θα εξελιχθούν αργότερα σαν ώριμοι άνθρωποι. Κάποτε οι γονείς θα λείψουν, ή θα τελειώσουν τα έτοιμα που αποτελούν την υλική βάση της ψεύτικης υπεροχής. Κατ’ αρχήν όταν η ίδια η ζωή τους προσγειώσει με οδυνηρό τρόπο, θα αντιληφθούν τους υπαίτιους, με επακόλουθο την απόρριψη των γονέων τους. Σε όσους η «λοβοτομή» έγινε ξώφαλτσα μπορεί κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουν την ολέθρια πορεία τους, να συνέλθουν και να ενταχθούν στην κοινωνία. Οι υπόλοιποι ψευτοεπαναστάτες, μη όντας προετοιμασμένοι για δημιουργικό έργο, θα οδηγηθούν από τα αδιέξοδα στην απόγνωση. Η ευκολότερη λύση για να επιβιώσουν, αφού δεν έχουν μάθει να δουλεύουν, είναι ο κατήφορος της εγκληματικής δραστηριότητας. Έχοντας «ωραία» πρότυπα θα επιδοθούν σε ληστείες και θα μπαινοβγαίνουν στις φυλακές, ή θα γίνουν βαποράκια πατώντας το πρώτο σκαλοπάτι της κόλασης. Η συνέχεια είναι τα ανθρώπινα ναυάγια που βλέπουμε στο κέντρο της Αθήνας.

Ευτυχώς μεγάλο μέρος της σημερινής νεολαίας δεν έχει καμιά σχέση με το περιθώριο αυτό. Οι αποδέκτες των σκέψεών μου θα αναρωτηθούν λοιπόν για πιο λόγο αποφάσισα να τις ταξινομήσω σε ένα χαρτί. Είναι η αγωνία μου. Έχουμε παιδιά, εγγόνια, αδέρφια, ανίψια, φίλους. Αν η σιωπηλή μέχρι σήμερα πλειοψηφία έχει τις ίδιες ανησυχίες, δεν υπάρχει δικαιολογία στην αμήχανη παρακολούθηση των εξελίξεων. Μην τα περιμένουμε όλα από την πολιτεία. Όλα τα προβλήματα έχουν λύσεις, φτάνει ο καθένας από τη σκοπιά του να δραστηριοποιηθεί στο περιβάλλον του για να θωρακίσει τα μικρά παιδιά, που είναι σαν το ζυμάρι εύπλαστα και γι’ αυτό ευάλωτα στις παρεκκλίσεις. Να τους δώσουμε περισσότερη αγάπη, περισσότερο χρόνο. Να τα εμπιστευτούμε από τα πρώτα τους βήματα σε κάποια πράγματα, ώστε να γίνουν σιγά-σιγά υπεύθυνοι  άνθρωποι. Να τους εμπεδώσουμε πως τίποτα δεν επιτυγχάνεται χωρίς μόχθο. Δεν είναι ντροπή στις διακοπές να εξασφαλίζουν το χαρτζιλίκι τους. Θα τους έκανε πολύ καλό να δούνε από μικρά πως βγαίνει το μεροκάματο. Να μάθουν ότι όλοι, μικροί μεγάλοι, έχουν υποχρεώσεις. Με την αφοσίωση, την τρυφερότητα, τη στοργή και ιδιαίτερα με το παράδειγμά μας, να τους εμπνεύσουμε στον ωραίο αγώνα για τη ζωή.  Γιατί η ζωή είναι αγώνας και ο αγώνας είναι πάντα ωραίος.

13 Δεκεμβρίου 2014

Γιάννης Παπαμιχαήλ

Πρ. Αντιπρόεδρος ΓΣΕΕ, Πολιτικός Μηχανικός



Προσθέσετε απάντηση