Home » Δημοσιεύσεις - Άρθρα » Εμείς θα ζήσουμε και ας είμαστε φτωχοί…
Μαρ
01

 

Όλοι αναρωτιούνται: «Τι στο καλό έπαθε ο ελληνικός λαός και παθητικοποιήθηκε;» Γιατί δεν αντιδράει; Που πήγε η λαϊκή κουλτούρα που διαλαλούσε προς τους πάσης φύσεως κατακτητές πως του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει;» Κιότεψε; Κατάπιε αμάσητη την τρομοκρατία της επικείμενης φτώχειας;

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι τα καθεστωτικά παπαγαλάκια από τα διάφορα πόστα τους εμφυσούν και διασπείρουν τον φόβο στην γειτονιά, στην οικογένεια, στην ψυχή του κάθε Έλληνα, ο οποίος τρέμει, μεταναστεύει, αρρωσταίνει ψυχικά και σωματικά και κάπoτε ακόμα αυτοκτονεί. Γιατί, άραγε, αν όχι επειδή φοβάται; Και οι φοβισμένοι, εν καιρώ πολέμου (έκδηλου ή άδηλου) είναι συνήθως λιποτάκτες. Τι φοβάται; Το αδιόρατο. Το άγνωστο. Τον απρόσωπο εχθρό με τα πολλά ονόματα που μπορεί να είναι κοντά του, δίπλα του, μέσα του, αλλά ποτέ δεν είναι απέναντι, ώστε με σαφήνεια να τον στοχεύει δείχνοντας τον με τον δάχτυλο. Ποιος είναι ο εχθρός, αναρωτιέται σαστισμένος και αδρανής. Τα παγκόσμια πολιτικά επιτελεία; Η Μέρκελ; Οι αγορές; Οι εγχώριες ηγεσίες;

Όλοι τούτοι μαζί που απειλούν πως, αν η ελληνική κοινωνία δεν συνετιστεί, θα την «αποκληρώσουν». Θα την αναγκάσουν να φτωχύνει. Θα την αφήσουν απέξω από τον κόσμο της δυτικής καταναλωτικής ευημερίας. Οι θυμωμένες αγορές θα την κάνουν «ντα» και θα ματώσει. Η ίδια φύση επιχειρημάτων που χρησιμοποιήθηκε ως δόλωμα για να πιαστεί το ψάρι από το αγκίστρι, επαναδιατυπώνεται σήμερα για να πειστεί το ψάρι να πέσει μόνο του στο τηγάνι.

Και ενόσω τα μελλοθάνατα ψάρια απευθύνουν υποκλίσεις και χαιρετισμούς στους κατά τόπους ή κατά φαντασίαν Καίσαρες, ενόσω η Ελλάδα «πεθαίνει σαν χώρα» φαίνεται σαν κανείς να μην αντιλαμβάνεται πως ο πολιτικός θάνατος μιας κοινωνίας αποτελεί πάντα φυσική απόρροια της λήθης. Της λήθης όλων εκείνων των αξιών, των αρχών, των πεποιθήσεων που ήταν πέρα και πάνω από τις επιμέρους φράξιες, τα ιδεολογικά  φέουδα, τα πολιτικά συμφέροντα και αποτυπώνονταν πάντα στην κοινή λογική του απλού καθημερινού ανθρώπου που μπορεί να μην ήξερε γράμματα, ήξερε όμως να λέει λαϊκά παραμύθια, να χορεύει περήφανα, να πιστεύει στις παραδόσεις του και τελικά να τραγουδά σε όλους τους λιμοκοντόρους τραπεζο-καρπαζοεισπράκτορες  πως «εμείς θα ζήσουμε και ας είμαστε φτωχοί».

Εκείνος ο ελληνικός λαός, που με τα φτωχά του κολλυβογράμματα, ήξερε να θυμάται. Ήξερε να νικάει την «λαϊκή τρομάρα». Ήξερε να πολεμάει. Ήξερε να αντιστέκεται – και τελικά, ήξερε να σκέφτεται τόσο σαν άτομο, όσο και σαν συλλογικότητα.

Ας προσπαθήσουμε ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι για τους οικείους μας, ως κομμάτια του ελληνικού λαού, όλα αυτά που ξέραμε και ξεχάσαμε, σήμερα, αφού υποχρεωθήκαμε, να τα ξαναμάθουμε.

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

, ,



Προσθέσετε απάντηση