Home » Δημοσιεύσεις - Άρθρα » Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ
Ιουλ
31

Η ιστορική εκπαίδευση στο σχολείο της μετανεωτερικής κοινωνίας του αέναου παρόντος στοχεύει στην μάθηση της λήθης. Διδάσκει μεθόδους και τρόπους σκέψης που προωθούν την απομάγευση και την «κυνικοποίηση» του μαθητή, ο οποίος «θα πρέπει» να διαθέτει ένα γνωστικό προφίλ ανοιχτό στην ετερότητα, την αμφισβήτηση, τη δυσπιστία προς κάθε τι οικείο, την συναισθηματική απευαισθητοποίηση απέναντι σε αφηρημένες ιδέες όπως η ελευθερία, η πατρίδα, το έθνος, η παράδοση, το συνανήκειν.

Ο σύγχρονος μαθητής «θα πρέπει» , σύμφωνα με τους καθεστωτικούς εθνομηδενιστές «ακαδημαϊκούς και δασκάλους», να εκπαιδευθεί με τέτοιο σύστημα, ώστε να θεωρεί αναχρονιστικά τα παλαιά αυτονόητα και να αποδέχεται αβίαστα κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές και γεωπολιτικές αλλαγές, όπως η ρευστοποίηση των συνόρων και των συλλογικών ταυτοτήτων , η απώλεια εδαφών, η εθνική υποδούλωση, η οικονομική υποτέλεια, η κοινωνική εξαχρείωση. Ο σύγχρονος μαθητής – επιμορφούμενος στην μετανεωτερική αποδόμηση της ιστορικής μνήμης και στην καχυποψία απέναντι στα περιεχόμενά της, «θα πρέπει» να διαθέτει όλα τα γνωστικά εφόδια που θα του επιτρέψουν σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο να διεκδικήσει την ατομική του ευημερία μέσα από την πρόσβασή στη χρήση καταναλωτικων αγαθών και πληροφοριών . Ως εκ τούτου, «θα πρέπει» να μπορεί να αδράξει τις ευκαιρίες και να ζει όσο μπορεί πιο καλά, χωρίς πολλές δεσμεύσεις και συναισθηματισμούς. Μια διδασκαλία στην μετανεωτερική «κριτική σκέψη» στοχεύει λοιπόν στην αποστασιοποίηση του μαθητή από τις δεσμευτικές συλλογικές ταυτότητες της ιστορίας και της παράδοσης, ώστε να θεωρεί ως οικείους εκείνους που συγκυριακά εξυπηρετούν το σχέδιο της ατομικής του αυτοεκπλήρωσης.

Συγκεκριμενοποιώντας με ένα παράδειγμα και επιχειρώντας να «εμβαθύνουμε» στο σκεπτικό των εθνομηδενιστών: Τι μας διδάσκει η «Ρεπουσιάδα» ως ένας από τους μύθους του μετανεωτερικού κόσμου; Ποιες ακριβώς αξίες επιχειρεί να ξεριζώσει και ποιες νέες να εγκαθιδρύσει στις συνειδήσεις των μαθητών; Μήπως η γενοκτονία ήταν ένα χαρακτηριστικό δείγμα της ποντιακής «αφέλειας» που περιγράφουν γλαφυρά και τα ανέκδοτα; Μήπως αν είχαν σκεφτεί πιο αποτελεσματικά θα είχαν γλυτώσει το «τομάρι» τους; Πως ιδεοληψίες και εμμονές, όπως αυτή περί έθνους, περί ελευθερίας, περί εθνικής ανεξαρτησίας και λοιπών άλλων «κατασκευασμάτων» οδήγησαν έναν ολόκληρο λαό στην σφαγή; Αν οι Πόντιοι (και μαζί τους οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι), σκέπτονταν «λογικά», χωρίς «υπερβατικές», «ιδεοληπτικές χίμαιρες» δεν θα μπορούσαν να αποφύγουν την αιματοχυσία; Αν επί παραδείγματι είχαν δηλώσει Τούρκοι, αν ορκίζονταν στο όνομα του Σουλτάνου, αν είχαν εκδηλώσει λατρεία και υποταγή στην μουσουλμανική θρησκεία οικειοθελώς, για λόγους τακτικής – και όχι από φόβο, δεν θα ήταν μια ορθολογική και συμφέρουσα στάση; Τελικά, μήπως η γενοκτονία («αν υποθέσουμε ότι υπήρχε»), δεν ήταν αποτέλεσμα του τουρκικού εθνικισμού, αλλά της ελληνικής ξεροκεφαλιάς, του ρατσισμού προς τους Τούρκους από πλευράς Ελλήνων; Σε αυτά και σε πολλά άλλα παρόμοια ερωτήματα «θα πρέπει» να τοποθετηθεί ο σύγχρονος μαθητής, ώστε να «μάθει» την ιστορία των προγόνων του και να «διδαχθεί από τα λάθη της, ώστε να μην την ξαναζήσει».
Εφόσον το υψηλότερο αγαθό είναι (βιολογικώς οριζόμενη) η ανθρώπινη ζωή, την οποία δεν αξίζει να θυσιάσεις για κανένα έθνος, καμία ελευθερία, καμία ανεξαρτησία κλπ. , η σύγχρονη επίσημη, θεσμική εκπαίδευση διδάσκει τα παιδιά πως να αποφεύγουν πολεμοχαρείς πρακτικές και αιματηρές συγκρούσεις.

Αν επομένως, η δημόσια παιδεία επενδύει στην κατασκευή α-ιστορικών συνειδήσεων, χωρίς να βρίσκει εμπόδια εκτός από κάποια δυσαρέσκεια και κάποια (όπως φαίνεται) διαχειρίσιμη αγανάκτηση, ας μην απορούμε γιατί στη χώρα του ένδοξου παρελθόντος θα «σβήσουμε» βουτηγμένοι στο άδοξο μέλλον μας.

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

, ,



Προσθέσετε απάντηση