Home » Δημοσιεύσεις - Άρθρα » Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Φεβ
15

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Του Ψυχολόγου- Συμβούλου Σταδιοδρομίας ,Συνεργάτη Δικτύου Psy- Counsellors Δημήτριου Μόρφη

 

«Μαμά τι θα κάνω αμα τελειώσω το σχολείο;
Είσαι καλός στα μαθηματικά παιδί μου , θα βρεις σίγουρα μια θέση σαν ενας μεγάλος μαθηματικός.
Λες να τα καταφέρω;
Τελείωσε εσυ το λύκειο με καλούς βαθμούς και θα δεις. Θα σε βάλουν στο καλύτερο πανεπιστήμιο και όταν θα παίρνεις το πτυχίο σου μαζί σου και το βλέπουν, σίγουρα θα σε παίρνουν στην δουλειά.»

Πόσα χρόνια έχουμε να ακούσουμε τέτοια συζήτηση; Πολλά χρόνια! Τίποτα δεν είναι πλέον δεδομένο. Κάθε παιδί που τελειώνει το Λύκειο έχει να αντιμετωπίσει μια διπλή πρόκληση: από την μια να γίνει ενήλικας και από την άλλη να πάει καλά στα επαγγελματικά του, γιατι αλλιώς… «πώς θα ζήσει;». Σε ένα τέτοιο κλίμα αβεβαιότητας μεγαλώνουν πλέον οι σημερινοί έφηβοι. Σε πολλές περιπτώσεις κανένας, ούτε και οι ίδιοι τους οι γονείς μπορούν πλέον να τους πουν με σιγουριά κάτι, ή να τους δώσουν την ενίσχυση που χρειάζεται για να ανοίξουν τα φτερά τους. Κι όλα αυτά σε ένα κλίμα όπου τα ποσοστά ανεργίας ανεβαίνουν, και τα Ηνωμένα Έθνη αναφέρουν ότι οι νέοι είναι «οι τελευταίοι προς πρόσληψη και οι πρώτοι προς απόλυση». (Πηγή: http://www.unric.org)

H διαδικασία της πρόωρης ενηλικίωσης έχει ξεκινήσει από πολύ νωρίς. Οι νέοι καλούνται να βρουν εναλλακτικές λύσεις πέρα από τις σπουδές για την επαγγελματική τους καριέρα, λύσεις που δεν συνάδουν απαραίτητα με αυτό που ονειρεύονται, αλλά συνάδουν πιο πολύ με την βασική τους προτεραιότητα: να επιβιώσουν. Δεν υπάρχει πλέον μονοπάτι δεδομένης επαγγελματικής εξασφάλισης βάσει βαθμών και πτυχίων στο σύγχρονο περιβάλλον ανταγωνισμού και προσπάθειας επικράτησης των λίγων. Η επαγγελματική επιβίωση έχει δυστυχώς μπει πάνω και από την βιολογική και συναισθηματική ωρίμανση. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα γιατι ακούγεται σαν αστείο ή σαν ψέμα το να κάνεις οικογένεια σε μια τέτοια εποχή. Ναι, ως εκεί φτάσαμε…

Στην εποχή της οικονομικής κρίσης πολλοί νέοι σκέφτονται να ξεκινήσουν από επαγγέλματα που κάποτε δεν θα σκεφτόντουσαν ποτέ ή δεν θα τα έβαζαν ως προτεραιότητα. Τα κοινωνικά στερεότυπα που υποδείκνυαν κάποια επαγγέλματα ως πιο διαδεδομένα σε σχέση με κάποια άλλα σιγά σιγά αναιρούνται. Σερβιτόρος πτυχιούχος γιατρός, οικονομικός επιστήμονας σεκιουριτάς…

Οι γονείς από την πλευρά τους ζώντας τους δικούς τους υποχρεωτικούς περιορισμούς πρέπει να συνεχίσουν να ενισχύουν ψυχολογικά τον αγώνα του κάθε νέου για επιβίωση. Η κοινωνία θέλει ακόμα πολύ δουλειά για να σπάσει την ντροπή της προκατάληψης ότι «το παιδί μου δεν κάνει για κείνο…. γι’αυτό τον σπούδασα;». Η προσπάθεια για επίτευξη του όσο δυνατόν καλύτερου στόχου μπορεί να κρύβει πράγματα ουσιαστικά για την σωστή ψυχική ωρίμανση του κάθε ανθρώπου. Μια έστω προσωρινή απασχόληση μπορεί να δώσει ευκαιρίες να δοκιμάσει ο νέος πράγματα που δεν φαντάζεται ότι θα μπορούσε να τα κάνει.. να πιάσει την ζωή από τα χαλινάρια και να την οδηγήσει με περισσότερη αυτοπεποίθηση, από το να περιμένει ένα πτυχίο να κάνει μόνο του την δουλειά.. Το σίγουρο είναι ότι ο καθένας και η καθεμία έχει δυνατότητες που θα τον οδηγήσουν μόνο με την προσπάθεια και την δοκιμή εκεί που του ταιριάζει.. Νέοι επιστήμονες που δοκιμάζουν χειρωνακτικά επαγγέλματα, νεαροί αγρότες με εναλλακτικές λύσεις για τον αγροτουρισμό και την καλλιέργεια της γης.. και η προσπάθεια συνεχίζεται… δεν πρέπει να σταματήσει…

, , ,



Προσθέσετε απάντηση