Home » Δημοσιεύσεις - Άρθρα » Μετά το σοκ τι; (για τη στήλη: Σχέσεις – Συμπεριφορές)
Ιουλ
01

 

Μετά το σοκ τι; (για τη στήλη: Σχέσεις – Συμπεριφορές)[1]

 

Συγγραφή: Δημήτριος Μόρφης – Ψυχολόγος, Απόφοιτος Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, Τμήμα Ψυχολογίας.

Πέρασε το καρναβάλι, πέρασε και η 25 Μαρτίου και έρχεται η Πρωταπριλιά. Μια Πρωταπριλιά για την οποία ίσως είναι από τις λίγες φορές που ήμαστε περισσότερο σίγουρες και σίγουροι από ποτέ ότι δεν πρόκειται για ψέμα, ούτε για αστείο. Αναφέρομαι φυσικά σε όλα όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό στο νησί μας.

Αν έβαζα έναν τίτλο στα αγγλικά για το σημερινό άρθρο, τότε σίγουρα το recession θα έκανε ρίμα με το depression. Νομίζω ότι μετά και τα τελευταία μέτρα που εξαγγέλθηκαν για την εξυγίανση της κυπριακής οικονομίας, οι ναρκισσιστικές συμπεριφορές που υποστήριζαν ότι θα τα καταφέρουν , παρά την κρίση, να πάρουν τα απαραίτητα ρίσκα για να την ξεπεράσουν, μάλλον αρχίζουν να αποτελούν ένα είδος προς εξαφάνιση.

Το οικονομικό τσουνάμι έχει μια μεγάλη διαφορά από το φυσικό τσουνάμι: Αν αποφασίσεις να χτίσεις ένα κτίριο που γκρεμίστηκε, τότε μπορείς να δεις με τα μάτια σου την πρόοδό του. Αν όμως αποφασίσεις να συμμετέχεις στο χτίσιμο μιας οικονομίας που βαδίζει σε επώδυνα μονοπάτια, τότε θα πρέπει να έχεις πίστη ότι θα τα καταφέρεις, ακόμα και αν δεν δεις με τα μάτια σου το αποτέλεσμα σύντομα.

Ήρθε η ώρα να ανασκουμπωθούμε, να επαναπροσδιορίσουμε ποιοί είμαστε, να χτίσουμε ξανά από την αρχή. Η ψυχολογική δοκιμασία θα είναι καθημερινή, και οι πηγές για εμψύχωση και ενδυνάμωση λίγες.

Είναι σημαντικό πρώτον να κατανοήσουμε με ποιους τρόπους μπορεί να ξεκινήσουν οι απώλειες, προτού πάμε σε βιαστικές λύσεις. Ένας τρόπος που η ψυχική μας ενέργεια ξεκινά να καταναλώνεται μαζί με τα ριάλια στην πούγκα μας, μπορεί να συμβεί όχι μόνο όταν η κρίση κτυπάει εμάς, αλλά και γειτονικά ή οικεία σπίτια και πρόσωπα.

Η και ακόμα συναδελφικά. Βλέποντας συνεργάτες να χάνουν τις δουλειές τους, η ανασφάλεια και ο φόβος μπορεί να γίνουν κυρίαρχα συναισθήματα, μαζί με την αίσθηση ότι έρχεται και η δική μας πιθανόν σειρά. Θα υπάρχουν σίγουρα κάποιοι που θα νοιώθουν ενοχές, που μπόρεσαν να κρατήσουν τις θέσεις τους όταν κάποιοι συνάδελφοί τους δεν τα κατάφεραν (και κάποιοι που θα ανακουφιστούν, κακά τα ψέματα παντού υπάρχουν κακοπροαίρετες σκέψεις .) Ο κίνδυνος χαμηλής παραγωγικότητας λόγω αρνητικής διάθεσης είναι επίσης υψηλός, αφού τα κίνητρα, οικονομικά και συναισθηματικά λιγοστεύουν. Τέλος, μια απλή μείωση μισθού ή αλλαγή στις εργασιακές συνθήκες μπορεί να προκαλέσει από μια απλή ανησυχία και προβληματισμό, μέχρι την πιθανότητα εμφάνισης μια ψυχολογικής εμμονής και διαταραχής.

Κάνοντας αυτές τις πρώτες διαπιστώσεις για την κατάσταση που συμβαίνει ή πιθανόν να συμβεί γύρω μας (ευχόμενος φυσικά τις λιγότερες απώλειες) , θέλω να αφιερώσω κάποιες σκέψεις στους συνανθρώπους μου που είχαν θεωρήσει πολλά πράγματα δεδομένα, όχι όμως και μια οικονομική ήττα (για τους άνεργους έχω άλλες σκέψεις εξίσου ουσιαστικές που θα τις παρουσιάσω σε άλλο άρθρο) . Ίσως αυτές θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην προσπάθεια επανάκαμψης . Σημειωτέον όλες οι σκέψεις δεν μπορεί να αφορούν μόνο μια κατηγορία ανθρώπων, αλλά όλους μας :

1) Η οικονομική αστάθεια όσο δυνατόν δεν θα πρέπει να σημαίνει και ψυχολογική αστάθεια. Εννοώ ότι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να βρούμε τρόπους να το παλέψουμε. Φτιάχνοντας ένα συγκεκριμένο πλάνο διαχείρισης των οικονομικών μας είναι ένας τρόπος. Φροντίζοντας την καθημερινή μας ψυχολογία με ρεαλισμό και όχι με πέταγμα στα σύννεφα είναι ένας άλλος. Αν απλά κάτσουμε στον καναπέ μας, τότε σίγουρα η κατάθλιψη θα γίνει τόσο βαριά όσο και το έπιπλο…
2) Η κρίση είναι ευκαιρία απολογισμού. Τι είχαμε, τι χάσαμε στην κυριολεξία. Τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά που έχουμε και πως μπορούμε να προχωρήσουμε. Ποιες λάθος κινήσεις μπορούμε να εντοπίσουμε και ποιους σωστούς χειρισμούς μπορούμε να ξεκινήσουμε να κάνουμε. Με τέτοια γρήγορη και δεδομένη ζωή που είχαμε , πού χρόνος για απολογισμούς; Ε, να η ευκαιρία!
3) Δεν είναι η ώρα για μεγάλους στόχους. Μικρά βήματα μπορεί να φέρουν μικρές ικανοποιήσεις.
4) Η κοινωνική συνοχή και η ομαδική συνεργασία σαν συνέπεια των ενεργειών μας πρέπει να αποτελεί μέγιστη προτεραιότητα. Η αναγνώριση ότι η ανασφάλεια μπορεί να φέρει θυμό και ίσως απότομες συμπεριφορές σε μας και στους γύρω μας, ας είναι το πρώτο βήμα για να χειριστούμε τα δικαίως αρνητικά συναισθήματα.
5) Τέλος και πιο σημαντικό από όλα. Μαθαίνουμε να φιλτράρουμε σωστά τις πληροφορίες που ακούμε γύρω μας, και να τις επιβεβαιώνουμε όταν βλέπουμε ότι συνοδεύονται από διασταυρωμένα στοιχεία. Ναι, ξέρουμε ότι περνάμε οικονομική κρίση, όμως η ισοπεδωτικές φήμες δεν κάνουν καλό. Δεχόμαστε ότι η κατάσταση είναι αρνητική, και σκεφτόμαστε ότι κάνουμε το καλύτερο δυνατόν για να προχωρήσουμε για τον εαυτό μας και τις σχέσεις με τους οικείους μας…

 


[1] Δημοσιεύτηκε στην κυπριακή εφημερίδα “Σημερινή”

, ,



Προσθέσετε απάντηση