Home » Δημοσιεύσεις - Άρθρα » Μου Σερβίρετε Ένα Πτυχίο Παρακαλώ…
Ιουλ
31

Πανελλήνιες εξετάσεις και η ελληνική κοινωνία πλήττεται από εκπαιδευτικό εγκέλαδο: Θα απεργήσουν ή όχι οι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια των εξετάσεων; Προτείνεται γενική επιστράτευση. Όλοι οι εκπαιδευτικοί επί τω «έργω»! Εάν χαθούν οι Πανελλήνιες χανόμαστε! Βαθέως σκέπτεται το πράγμα η ελληνική κυβέρνηση, βαθέως και οι καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (για την ανάγκη της περίστασης δημόσιοι «λειτουργοί»).

Ας ενσκύψουμε όμως λίγο περισσότερο επάνω από την ελληνική κοινωνία, η οποία εν μέσω μνημονίου ανάγει σε μείζον πολιτικό διακύβευμα τις πανελλήνιες εξετάσεις και ας αφουγκραστούμε φράσεις όπως: «Παίζουν με τις ψυχές των παιδιών», «Τι θα γίνει με τα όνειρα και τις προσπάθειες των παιδιών και των γονέων τους…», «Το εκπαιδευτικό έργο δεν είναι επάγγελμα είναι λειτούργημα» και άλλες παρόμοιες στομφώδεις στερεότυπες εκφράσεις, που μιλούν πολύ για το επιφαινόμενο, καταχωνιάζοντας καλά μέσα στο σκοτάδι την ουσία.

Κάποια ερωτήματα λοιπόν ως μια απόπειρα να φωτίσουμε εκείνο το σκοτάδι μιας και, όπως υποτίθεται, νοιαζόμαστε τόσο για τις ψυχές και τον μόχθο των παιδιών μας.

Έχουμε ξαναζήσει πολλές φορές κλειστά σχολεία λόγω απεργιών ή καταλήψεων· Γιατί περνά (σχεδόν) απαρατήρητη μια απεργία ή μια κατάληψη εν μέσω σχολικής χρονιάς και διεξαγωγής μαθημάτων, ενώ εν μέσω εξετάσεων δημιουργεί τόσο θόρυβο; Τι δηλώνει κάτι τέτοιο για ένα σχολείο (κατ’ ευφημισμόν), το οποίο έχει μετατραπεί σε εξεταστικό κέντρο; Γιατί το εκπαιδευτικό έργο είναι λειτούργημα, κατά τη διεξαγωγή εξετάσεων οι οποίες ως στόχο έχουν την πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση και όχι τόσο ως σχολικό μάθημα κατά τη διάρκεια του οποίου μετασχηματίζεται ένα επιστημονικό σε διδακτικό αντικείμενο;

Όλοι όσοι έχουν ή είχαν κάποια σχέση με μαθητές της τελευταίας τάξης του Λυκείου γνωρίζουν καλά πως από το Μάρτιο κιόλας οι καθηγητές πηγαίνουν στο σχολείο να «διδάξουν τους τοίχους», οι οποίοι κατά πως φαίνεται είναι οι πιο πιστοί και φανατικοί μαθητές τους. Οι υπόλοιποι μαθητές, εκείνοι που δεν έχουν μεγάλο πρόβλημα με τις απουσίες, «μένουν σπίτι να διαβάσουν» και πηγαίνουν μόνο στα φροντιστήρια, καθόσον, όπως προκύπτει από τη συμπεριφορά τους, φαίνεται να πιστεύουν πως καλή δουλειά είναι η πληρωμένη (άμεσα και ιδιωτικά). Τόσος «κόπος» λοιπόν και τόσο «χρήμα» ξοδεμένο για αγορά κοινωνικού status που πιστοποιείται από πτυχία – τίτλους κενούς ουσιαστικού επιστημονικού περιεχομένου, τα οποία έχουν ήδη εξευτελιστεί από αυτούς τους ίδιους που επιδιώκουν να τα αποκτήσουν, με τις αντιγραφές, με τα ακουστικά – ψείρες στα αυτιά, ώστε να είναι σε απευθείας σύνδεση με το Φροντιστήριο Ανώτατης Εκπαίδευσης, που τους επικουρεί και με εργασίες και διπλωματικές delivery στο σπίτι, τις οποίες αγοράζει ο φοιτητής «αρκετά φθηνά».

Από όλους αυτούς επομένως που τρομοκρατούνται στην ιδέα αναβολής των Πανελληνίων Εξετάσεων, πόσοι είναι εκείνοι που «αγαπούν» το διάβασμα πραγματικά; Πόσοι επιθυμούν να διδαχθούν και να υπηρετήσουν μια επιστήμη, συνεκτιμώντας το κόστος μιας τέτοιας επιλογής; Πόσοι είναι εκείνοι που, εφόσον εισαχθούν σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή, δεν θα υπάρχει μάθημα το οποίο να μην παρακολουθούν; Από την άλλη μεριά, πόσοι είναι εκείνοι που δεν θα νοηματοδοτήσουν τα πρώτα χρόνια των σπουδών τους σαν διακοπές αφιερωμένες στην νεότητά τους;

Το παιδί λοιπόν «πρέπει οπωσδήποτε κάτι να σπουδάσει» , όχι «κάτι να μάθει για να μην μείνει ξύλο απελέκητο» που έλεγαν και οι παλαιότεροι. Να γίνει πτυχιούχος – τιτλούχος φαντασιακού κοινωνικού status και να απομακρύνει την πιθανότητα να απασχοληθεί σε κάποια (συνήθως υποβαθμισμένη ιδεολογικά) χειρωνακτική εργασία. Όσο δε για τους καθηγητές σε τέτοιες κοινωνικές συνθήκες παριστάνουν τα «παιδιά του κοινωνικού ασανσέρ», την ώρα που οι υποψήφιοι καταναλωτές κοινωνικού κύρους συνωστίζονται στην είσοδο μετρώντας τα προσόντα τους, για να ψωνίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο και καλύτερο life style για να πλαισιώσουν την εικόνα τους, από το πολυκατάστημα που λέγεται εκπαίδευση.

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

, , ,



Προσθέσετε απάντηση