Home » Δημοσιεύσεις - Άρθρα » Ο καρκίνος στο οικείο περιβάλλον του έφηβου
Ιουλ
31

Η σοβαρή ασθένεια είναι πάντα μια δοκιμασία πρωτίστως για τον ίδιο τον ασθενή και κατ’ επέκταση για τα αγαπημένα του πρόσωπα. Με αφορμή τα πολλά κρούσματα ανίατων ασθενειών και ιδιαίτερα του καρκίνου, θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε το πώς θα μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση ένας έφηβος σε περίπτωση που πάσχει κάποιο κοντινό του πρόσωπο.

Καταρχήν, είναι βοηθητικό να γίνει μια ψύχραιμη και ειλικρινής ενημέρωση του εφήβου γι αυτό που συμβαίνει: ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην καθημερινότητα του ασθενούς, πώς θα διαφοροποιηθούν οι ανάγκες του και ποια είναι η προτεινόμενη θεραπεία. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες η πραγματικότητα αποκρύπτεται από τον έφηβο σε μια προσπάθεια να προστατευτεί από επώδυνα συναισθήματα. Όμως, ο έφηβος αντιλαμβάνεται τις αλλαγές στο οικείο του περιβάλλον και αν δεν αντλεί πληροφορίες από αυτό, ενδεχομένως να αναζητήσει από άλλες πηγές, όπως το ίντερνετ. Το αποτέλεσμα ίσως να είναι να ανησυχήσει ακόμα περισσότερο αφού θα δει πολλές πιθανές εκδοχές που μπορεί να αφορούν δυσκολότερες περιπτώσεις από εκείνη του δικού του ανθρώπου.

Η αλήθεια θα βοηθήσει τον έφηβο να προετοιμαστεί για τις επικείμενες αλλαγές και να μπορέσει να τις διαχειριστεί. Αν ο ασθενής είναι μέλος της οικογένειας του εφήβου που ζει μαζί του (όπως ο γονιός ή ο παππούς ή η γιαγιά), το καθημερινό πρόγραμμα όλων -συμπεριλαμβανομένου και του εφήβου- θα πρέπει να αναδιοργανωθεί ώστε να διευκολύνεται η φροντίδα του ασθενούς τόσο εντός όσο και εκτός σπιτιού (π.χ. στο νοσοκομείο). Πιθανόν, ο ίδιος να χρειαστεί να αναλάβει άμεσα κάποιες ευθύνες που μέχρι τότε αφορούσαν τους ενήλικες (όπως μερικές εξωτερικές δουλειές).

Μέσα σε όλες τις γρήγορες και ξαφνικές μεταβολές, θα πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί χρόνος για τη συναισθηματική κατάσταση του εφήβου. Μετά το αρχικό σοκ με τη διάγνωση της ασθένειας, ο έφηβος πιθανόν να εκδηλώσει άρνηση για την κατάσταση και στη συνέχεια να νιώσει θυμό επειδή το αγαπημένο του πρόσωπο υποφέρει. Ιδιαίτερα αν πρόκειται για ένα άτομο που κατέχει πολύ σημαντική θέση στη ζωή του εφήβου, όπως ο γονέας, τα συναισθήματα του ίσως να είναι πολύ πιο έντονα. Θα είναι ανακουφιστικό για τον έφηβο να γνωρίζει ότι βρίσκεται σε ένα περιβάλλον όπου μπορεί να εκφράσει τον θυμό, τον πόνο του, την αγωνία του, την απόγνωσή του ενδεχομένως, και να έχει δίπλα του ανθρώπους που θα τα αποδεχτούν όλα αυτά, θα τα σεβαστούν και θα τον στηρίξουν.

Το ενδεχόμενο του θανάτου, που συνοδεύει κάθε ανίατη ασθένεια άλλωστε, οδηγεί συχνά τους ανθρώπους στην αναθεώρηση των προτεραιοτήτων τους και όσων πιστεύουν ότι έχουν τελικά ουσία. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο έφηβος μπορεί να έχει την ευκαιρία να καλλιεργήσει μια πιο βαθιά και ουσιαστική σχέση τόσο με τον ασθενή όσο και με τα υπόλοιπα οικεία του πρόσωπα κατά τη διάρκεια αυτής της δοκιμασίας.

Υπάρχει άραγε τρόπος να προετοιμαστεί ο έφηβος για την απώλεια του αγαπημένου του προσώπου; Θα λέγαμε ότι η απώλεια μόνο βιώνεται και σταδιακά κανείς αρχίζει να τη συνειδητοποιεί. Ο έφηβος θα χρειαστεί χρόνο για να συνεχίσει τη ζωή του και να προσαρμοστεί πάλι στην καθημερινότητά του. Ίσως, μετά από αρκετό καιρό, να εκφράσει την ένταση και τον πόνο που ένιωθε κατά την εξέλιξη τις ασθένειας.

Το αγαπημένο του πρόσωπο και ο λόγος για τον οποίον το έχασε δε θα πρέπει ποτέ να γίνουν ένα απαγορευμένο θέμα συζήτησης: όσο ο έφηβος νιώθει ότι κάποιος μπορεί να είναι δίπλα του και να ακούει γι αυτά που τον δυσκόλεψαν τότε, για τις αγωνίες του αλλά και για τις καλές του αναμνήσεις με το πρόσωπο που δε ζει πια, τόσο περισσότερο θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του ξανά, πιο ώριμος και πιο δυνατός.

Κωνσταντίνα Καστελιώτη, Ψυχολόγος, MSc Εγκληματολογίας, Συνεργάτης Δικτύου <<Psy- counsellors>>

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα efiveia.gr

, , ,



Προσθέσετε απάντηση