Home » Δημοσιεύσεις - Άρθρα » Ο φόβος μιας αλλαγής
Ιουν
13

Προσπαθώντας να ερμηνεύω κάθε μέρα  διαφορετικά ερεθίσματα από  διαφορετικές πηγές, κατέληξα πως εδώ στην πατρίδα, γεννήσαμε πολλές πηγές για να γεμίσουμε το κενό μιας γνώσης που έπρεπε να αποκτήσουμε μόνοι μας , καθώς η ιστορία γραφόταν στις πλάτες μας εδώ και πολλά χρόνια!

Δεν έζησα τη μεταπολίτευση, αυτή την ιστορική κατά πολλούς περίοδο της ιστορίας μας, αλλά μεγάλωσα και υπάρχω στη νέα σημαντικότερη περίοδό μας… την α-πολίτευση .Δεν είναι παράλογο να θεωρήσουμε δεδομένη την απουσία μιας ηγετικής μορφής στο χώρο της πολιτικής και είναι σχεδόν βέβαιο πως οι εξέχουσες ηγετικές προσωπικότητες ήπιαν μόνες τους κώνειο και έδωσαν όρκο σιωπής στη ρόδα της εξέλιξης του τόπου! Η χώρα πάει από το κακό στο χειρότερο όχι από κάποιο μνημόνιο και κάποια κρίση αλλά από μια προδιαγεγραμμένη πορεία . Η κρίση είναι αποτέλεσμα μιας νοσογόνας κατάστασης που υφίσταται ένας ολόκληρος οργανισμός, μια ολάκερη ευρωπαϊκή ένωση,  η κρίση είναι ο καθένας από εμάς ξεχωριστά που επιτρέψαμε μέσα στο πέρασμα του χρόνου σε κάποιους , να διαμορφώσουν τέτοιες καταστάσεις ηθελημένα ώστε σήμερα πια να θερίζουν τους… κόπους τους με σκλάβους εμάς και τον καθημερινό μας πόνο.

Όμορφα λόγια δε θα πω, αλλά θα πω αληθινές κουβέντες βγαλμένες από την ψυχή ενός τριαντάρη, που άλλα όνειρα του έβαζαν στο νου και αλλιώς τον ξύπνησαν. Μεγάλωσα και ονειρεύτηκα  ένα μέλλον σίγουρο και απαλλαγμένο από φόβο! Το μεγαλύτερο ατού όλων των πολιτικών της Ελλάδας μου, είναι πως έμαθαν πια μετά από τόσα χρόνια να καλλιεργούν φόβο και να τον διαχειρίζονται όπως τους συμφέρει στις πλάτες ενός λαού ο οποίος έμαθε να φοβάται ακόμη και τη σκιά του. Η σκιά του λοιπόν είναι η κρίση. Η σκιά του είναι εκείνη που αναγκάζει χιλιάδες νέους να αναζητούν αλλού δουλειά και στην ουσία να βρίσκουν άλλοθι σε αγγλικές ή αυστραλέζικες εταιρείες για να ξεχάσουν την Ελλάδα που τους … πόνεσε. Αυτή η σκιά οδηγεί τους συμπολίτες μου να φεύγουν μακριά ο ένας μετά τον άλλον κρατώντας σημειώματα που εξηγούν γιατί αυτοκτονούν. « Κάθε ένας που αυτοκτονεί, ισοδυναμεί με είκοσι που το σκέφτονται» διάβασα σε ένα άρθρο πρόσφατα και δε νομίζω πως είναι λάθος ή προπαγανδιστικό!

Φτάσαμε; Ή έχει ακόμη ταξίδι μέχρι τον πάτο; Ευκαιρίες υπάρχουν; Θα έχουμε ανάκαμψη; Θα δούμε άσπρη μέρα; Μα τι ρωτώ; Καμία ελεύθερη πτώση δεν υπόσχεται άνοδο! Δύσκολα θα μπορέσουμε να απαρνηθούμε το φόβο μιας αλλαγής ακόμη και στον τρόπο σκέψης μας. Και τι να κάνω; Υπομονή;, με ρωτάει ο καθρέπτης μου!  Να κάνουμε πια υπομονή γιατί; Για να μπορέσουμε να μασήσουμε αυτό που μας ήρθε και αυτό που μας έρχεται αμάσητο, ή να κάνουμε υπομονή για αν δούμε το φινάλε; Εγώ πια με αυτή τη λέξη δεν τα πηγαίνω καλά ούτε στις ταινίες. Δεν μπορώ να κάνω υπομονή ούτε το τέλος μιας ταινίας να δω γιατί πιστεύω πως η υπομονή δεν είναι πια αρετή αλλά λόγος για να σε κάνει κάποιος υποχείριο και αν σου περάσει αυτό που θέλει με το λιγότερο επίπονο τρόπο.

Τελείωσα. Με το άρθρο, όχι με τη σκέψη όμως που με βασανίζει. Αν τα συνδυάσω όλα, κάπου θα βγάλει, δεν μπορεί. Όλα οδηγούν πως πια δεν πρέπει να φοβόμαστε. Δεν πρέπει να μη μιλάμε, δεν πρέπει να κάνουμε ησυχία. Ας κάνουμε μια φορά το δικό μας. Τουλάχιστον αν δε μας βγει, θα έχουμε κάνει ένα πανέμορφο πάρτι! Ελληνικόν!!

 

Καλοκαιρινός Σάββας,

Κοινωνικός λειτουργός

,



Προσθέσετε απάντηση