Home » Δημοσιεύσεις - Άρθρα » Συν-δια-μόρφωση
Ιουν
14

 

Συν-δια-μόρφωση[1]

 

Η σύγχρονη μετανεωτερική δυτική κοινωνία κουβαλά τις ιδεολογίες της, τα στερεότυπά της, τις κοινωνικές της στάσεις και τις αντίστοιχες συμπεριφορές που εκπορεύονται από αυτές, όπως επίσης ποικίλες σκέψεις και συναισθήματα. Μέσα από την παρούσα στήλη θα επιχειρήσουμε να «συν-δια-μορφώσουμε» μαζί το ψυχοπολιτικό και κοινωνικό πεδίο μέσα στο οποίο ζούμε, συναναστρεφόμαστε, επικοινωνούμε, ονειρευόμαστε, φτιάχνουμε και διαλύουμε οικογένειες, διαπαιδαγωγούμε και διαπαιδαγωγούμαστε, διδάσκουμε και μαθαίνουμε. Σκιαγραφώντας τις κοινωνικές, ψυχολογικές, πολιτισμικές και ιδεολογικές συνθήκες ύπαρξης του σύγχρονου μετανεωτερικού ανθρώπου στοχεύουμε στον προβληματισμό καθενός από εμάς γύρω από θέματα αυτογνωσίας και κοινωνιογνωσίας, διαδικασίες απαραίτητες για την ομαλή κοινωνική διαβίωση.

Ενδεικτικά και συνοψίζοντας κάποια από τα ερωτήματα και αιτήματα που εσείς απευθύνετε σε εμάς θα αναρωτηθούμε από κοινού:

  • Πως υλοποιήθηκε το πέρασμα από την «ηθική της εργασίας» στην «αισθητική της κατανάλωσης»;
  • Ποια ατομική ταυτότητα οικοδομείται στα πλαίσια της κουλτούρας της κατανάλωσης;
  • Ποια η σχέση με το χρόνο και τον χώρο του σύγχρονου δυτικού πολίτη;
  • Γιατί η ψυχολογία ανακηρύσσεται σε mainstream επιστήμη, την ίδια ώρα που από επιδημιολογικές μελέτες προκύπτει ότι η «κατάθλιψη» είναι η πιο συχνά εμφανιζόμενη «ασθένεια»;
  • Πως οι ίδιοι οι ψυχολόγοι, σκοντάφτοντας στην παγίδα των διαρκώς αυξανόμενων απαιτήσεων για επιτυχία και εμπειρικώς διαπιστώσιμα επιτεύγματα, μετατρέπονται σε «life coachers»;
  • Μέσα από ποιες κοινωνικές διαδικασίες επισφραγίζεται η αίσθηση ενός «συμπλέγματος ανεπάρκειας» για κάθε άτομο που νιώθει στερημένο από απολαύσεις τις οποίες θεωρεί ότι δικαιούται και που εισέρχεται ως «προϊόν προς αγοραπωλησία» στην αγορά (εργασίας, κοινωνικής αλληλεπίδρασης κλπ.) και πως το εν λόγω «σύμπλεγμα ανεπάρκειας» αποτελεί την πηγή από την οποία αναβλύζει σωρεία ψυχολογικών προβλημάτων;
  • Τελικά, με ποιο τρόπο μια ευρύτερη κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση εξατομικεύεται και μεταφράζεται σε ψυχολογική;
    Και πολλά άλλα παρόμοια ερωτήματα…
    Εφόσον υποθέσουμε ότι οι αντικειμενικές συνθήκες ύπαρξης καθορίζουν τη συνείδηση ή πιο αναλυτικά ότι η σκέψη ενός ατόμου έχει τα ίδια όρια με την συνθήκη ζωής του ή ότι η συνθήκη ζωής του τον περιορίζει κατά κάποιον τρόπο δυο φορές, μια με τα υλικά όρια που επιβάλλει στην πρακτική του και μια με τα όρια που επιβάλλει στη σκέψη του, άρα και στην πρακτική του και τα οποία τον κάνουν να αποδεχθεί και να αγαπήσει αυτά τα όρια (όπως λέει και ο κοινωνιολόγος Bourdieu), θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η εφαρμοσμένη ψυχολογία είτε ως κλινική πράξη, είτε ως συμβουλευτική πρακτική δεν μπορεί παρά να λαμβάνει υπόψη της το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ευνοείται η εμφάνιση συναισθημάτων δυσφορίας, μοναξιάς, απουσίας νοήματος, συναισθημάτων κενού και υπαρξιακού άγχους, ειδικά όταν αυτά εκφράζονται ως ατομικά κλινικά συμπτώματα και παρατηρούνται σε ιστορικές συνθήκες μετάβασης.

    Ας συν-δια-μορφώσουμε λοιπόν επικοινωνώντας μια περιγραφή του τοπίου κατά τη διάρκεια του κοινού ταξιδιού μας στο διάσελο της ιστορίας…


    [1] Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα » Ποντιακή Γνώμη», Φύλλο Απριλίου 2013

     Ευγενία Σαρηγιαννίδη

, ,



Προσθέσετε απάντηση